3 TOPboeken over adoptie na IVF!



3 TOPboeken over adoptie na IVF!

Ik zal in een coachingsessie nooit- ik herhaal n-o-o-i-t – effe simpelweg de vraag poneren “waarom jullie niet gewoon adopteren”. Daarvoor is het verhaal natuurlijk veel te complex en gevoelig. Maar als ik merk dat coachees zelf aansturen op informatie en keuzebegeleiding in die richting, zal ik ze die info en begeleiding natuurlijk bieden. Want dan vind ik het erg belangrijk dat ik als kinderwenscoach het medisch circuit even overstijg, waar men mogelijk niet zo snel over adoptie spreekt.

boeken adoptie na ivf

Voor wie tijdens of na een medisch fertiliteitstraject adoptie overweegt– misschien af en toe heel voorzichtig, of misschien al meer gedecideerd- kan ik alvast 3 boekentips meegeven. De onderstaande boeken vertellen telkens het ervaringsverhaal van een koppel dat IVF- behandelingen onderging, maar uiteindelijk zijn kinderwens vervulde via adoptie. Heel opmerkelijk bij de vergelijking van die boeken is dat ieder op een heel eigen manier omgaat met die keuze.

Boekentip 1: “Geen kind of vreemd kind” (Heidje Martens)

boeken adoptie na ivf

Heidje en haar man Oliver doorlopen een lang fertiliteitstraject met 4 inseminatie- en vervolgens 5 IVF- behandelingen, vooraleer ze kiezen voor adoptie.

In het eerste deel van het boek beschrijft Heidje hoe ze het medisch traject beleeft. Ze vertelt over de negatieve impact die het heeft op haar relatie met Oliver. En over hoe zwaar het hen valt dat zij- bij wie tot nog toe allés lukt in het leven- maar niet zwanger worden. Ondanks alles doen ze vastberaden verder met vruchtbaarheidsbehandelingen. Gedreven door hun innige verlangen naar een kind. Een génetisch éigen kind.

Vervolgens vertelt Heidje hoe ze vanuit een absolute focus op een genetisch eigen kind langzaam evolueren en zich geleidelijk openstellen voor een kind via adoptie. Ze vertelt hoe ze  het idee van een adoptiekind in gedachten altijd verworpen heeft (“Liever geen kind dan een vreemd kind.”) en hoe ze het onderwerp adoptie als koppel altijd gemeden hebben. Maar hun mening kantelt bij de ontmoeting van een bevriend koppel met een adoptiekind. Kiezen voor adoptie is voor hen een moeilijk proces. Maar op het moment dat ze zich eenmaal hebben opengesteld voor deze optie, voelen ze zich opgelucht en zelfs euforisch.

Vol enthousiasme, maar totaal niet wetend wat hun te wachten staat, werpen ze zich in de adoptiewereld. Wat volgt is een lang adoptieproces, waarbij ze meermaals teleurstellingen te verwerken krijgen. Uiteindelijk adopteren ze hun zoontje Milo, in het onbekende Kazachstan. Een paar jaar later komt daar ook zusje Aciela bij uit Kazachstan.

Op het einde van het boek blikt Heidje, wiens kinderen inmiddels 10 en 15 jaar oud zijn, terug op hun adopties. Ooit vreemd en overrompelend, maar nu zo vertrouwd. Hun verhaal lijkt sterk op het perfecte adoptieverhaal.

Boekentip 2:  “From here to maternity” (Kylie Doust)

  “So it was back to the beginning. Finding books, talking to people, sending away for information, visiting our counsellor. The feelings were complicated, the issues even more so. But suddenly we had regained direction. Even more importantly, we had rediscovered hope…”

boeken adoptie na IVF

In dit boek vertelt de West- Australische Kylie hoe zij en haar man Glenn de ouders worden van 2 zonen uit Zuid- Korea. Wat voorafgaat is een verhaal van 9 mislukte embryotransfers en 2 spannende adoptieprocedures.

Kylie vertelt hoe zwaar het fertiliteitstraject haar fysiek valt. Maar het ergste vindt ze dat hun leven on hold lijkt te staan, hoe erg ze zich daar ook tegen verzet.  Adoptie heeft altijd in hun achterhoofd gezeten als een vaag maar waardevol alternatief. De vrees voor de reactie van Glenn’s kinderen uit zijn eerste huwelijk, maakt dat Kylie deze optie echter lang opzij schuift. Bovendien denkt de 33-jarie Kylie aanvankelijk dat ze de fertiliteitsbehandelingen wel tot haar 40ste zal volhouden. Later ziet ze in hoe onrealistisch dat is. Op het moment dat ze fysiek en mentaal te moe is om nog verder te gaan met fertiliteitsbehandelingen, besluiten Kylie en Glenn om wel degelijk voor adoptie te gaan: “We do not see it as giving up. We are simply moving on….”

Wat volgt zijn de adoptieverhalen van hun zonen Harry en Jack. Kylie vertelt daarbij ook heel eerlijk hoe ze in een depressie belandt, nadat haar jongste zoon Jack niet zo’n makkelijke baby blijkt als zijn broer en hun leven een tijd lang volledig overhoop gooit.

Kylie eindigt het boek met het uitdrukken van haar diepe dankbaarheid aan haar “forever family”. Een kanjer van een happy ending dus. Van een bijzonder mooi boek.

Boekentip 3: “Dochters van ver” (Dido Michielsen)

boeken adoptie na ivf

Dido heeft altijd al een dubieus gevoel gehad bij kinderen krijgen. Het idee om te bevallen, bezorgde haar altijd al nachtmerries. Ze voelt zich geen “natuurlijk moedermateriaal”, zoals ze het zelf omschrijft. Kortom, ze twijfelt of ze eigenlijk ooit wel kinderen wil.

Jaren later ontdekt ze dat ze niet natuurlijk zwanger kan worden. “Was ik strenger voor mezelf geweest, dan was ik toen opgehouden met het willen maken van een kind. Maar het verging me hierbij net als bij het behalen van een eindexamen: ik wilde toch die logische volgende stap zetten die alle anderen ook namen.”, schrijft Dido. En dus starten zij en haar partner Auke met IVF-behandelingen. Maar parallel volgen ze meteen ook een andere route: adoptie. Het gaat hen tenslotte om kinderen in hun leven en die hoeven niet per sé genetisch eigen te zijn.

Het parallel volgen van een IVF- en adoptietraject verwart haar bij momenten. Op die momenten zegt ze zich overvallen te voelen door een soort leugenachtigheid, tegenover de embryo’s én het adoptiekind.

Ironisch genoeg doet de teleurstelling over de mislukte IVF- behandelingen haar besluiten dat ze toch heel graag een kind wil. Maar na 2 IVF-cyclussen, “gepruts aan een voorheen geschonden lijf” en “bizarre bezoeken aan het ziekenhuis” kan niemand haar er nog van overtuigen om verder te gaan. Het staken van de IVF- behandelingen voelt als een opluchting. De weg naar adoptie ligt vervolgens helemaal open… Dido vertelt het allemaal op een nuchtere manier en met de nodige relativerende humor. Toch geeft ze toe dat het jaren lange adoptieproces- bovenop het fertiliteitstraject dat vooraf ging- zwaar weegt. Ze vertel ook eerlijk over het verdriet over haar onvruchtbaarheid dat op onverwachte momenten weer naar boven komt.

Dido en haar partner Auke worden uiteindelijk de trotse ouders van dochter Lisa-Xiu en later nog dochter Lin, beiden uit China.

Overwegen jullie adoptie als optie in jullie kinderwenstraject? De Fertiliteitsmentor kan jou/jullie via coaching begeleiden in jouw/jullie denkproces en/of praktische en juridische informatie op maat aanreiken.

Vraag hier je gratis kennismakingsgesprek aan.

Deel dit bericht:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde Berichten

Pleegzorg of adoptie? : Zoek de 7 verschillen!
  "Nog niet zwanger? Misschien kan je een adoptiekindje 'nemen'. Of een pleegkindje..." In de top-ranking van foute reacties tijdens...
Lees meer...
GASTBLOG – De lange reis naar 2 wondertjes!
Ik ben Keely, 44 jaar. Ik ben alleenstaande mama van Tammin (6 jaar) en Sita (5 jaar). Het duurde ruim...
Lees meer...