De grootste vijand in je fertiliteitstraject krijg je niet klein.



De grootste vijand in je fertiliteitstraject krijg je niet klein.

Het aantal follikels op de IVF- fertiliteitsecho is weer teleurstellend laag. Het aantal goede embryo’s slinkt. De zoveelste vruchtbaarheidsbehandeling is weer negatief uitgedraaid. Het einde van de 6 terugbetaalde pogingen nadert of misschien zijn ze al ‘op’. Je weet dat de kansen op een prille miskraam groter worden, misschien heb het al effectief meegemaakt en laat het je niet meer los. Je verliest het vertrouwen in je eigen lichaam. Je voelt dat het eiceldonatie-, of adoptie-praatje van je fertiliteitsarts er zit aan te komen of je hebt het misschien al gehad. Stiekem voelt het als een klap in je gezicht. Jongere collega’s worden intussen zwanger, ze halen je vlotjes in, het voelt zo pijnlijk. De vrienden van jouw leeftijd lijken al lang kinderen te hebben, die al naar de lagere of zelfs de middelbare school gaan…

Ben jij eind de dertig of in de veertig, dan zal je het vast herkennen: de confrontatie met je eigen afnemende vruchtbaarheid en kansen is hard. Kéihard. Het zet je met je twee voeten weer op de grond: “Ik ben niet meer piepjong. Midlife nadert of is gearriveerd. Mijn lichaam doe niet meer helemaal wat het hoort te doen.” Het doet plots zovéél met de manier dat je jezelf ziet en hoe je je voelt. In relatie tot jezelf en tot de mensen in je omgeving.

Maar hé, dat kan en wil je toch helemaal niet? Dat ga je toch niet laten gebeuren? Je smijt er alles tegenaan: dure voedingssupplementen, yoga, massage, acupunctuur, je eet mega-gezond (meestal toch), … Op die manier probeer je toch vat te krijgen op de tijd. Maar objectief, diep vanbinnen, wéét je maar al te goed: niets van dit alles kan op tegen de tijd. Die tikt genadeloos verder. Het is je ergste vijand tijdens dit fertiliteitstraject.

Die tijdsdruk is dé ultieme vorm van stress. Het is een monster dat je je helemaal opvreet. Je hebt zin in een pauze, je bent moe, maar je hebt geen tijd meer om te pauzeren, je moet voort. NU.

Die allesoverheersende moederschapswens, die wil je grijpen. Kéihard grijpen. Met gebalde vuist. Die moet en zal vervuld geraken. Je wil en kan niet meer wachten. En terwijl je dat allemaal denkt en voelt, groeit de wanhoop…

Ga ik je nu vertellen dat je gewoon moet proberen te ontspannen, dat je het ondanks alles tijd moet geven, nog een kilo peperdure voedingssupplementen moet slikken, je baarmoeder moet warm houden en dat het dan allemaal wel snel goedkomt? Dat je vruchtbaarheid dan weer een miraculeuze boost zal krijgen waardoor de follikels in grote getalen van het echoscherm zullen spatten en de diepvries van het fertiliteitscentrum zal uitpuilen van de topembryo’s? Nee, zeker niet. Het is 5 voor 12 en daar moeten we gewoon niet onnozel over doen.

In deze fase is het heel belangrijk om te beseffen dat jij aan het roer staat! Nee, niet voor wat betreft de kansen op een zwangerschap. Op die kansen heb je helaas maar in beperkte mate vat: zo gezond mogelijk proberen te leven (zonder daarin dwangmatig te worden liefst) en je houden aan de richtlijnen over medicatie e.d.m. als je in een medisch traject zit. Maar jij staat wél aan het roer als het gaat om keuzes maken. Jij staat aan het roer: het kan rust in je hoofd bieden om dat besef te laten doordringen. De keuzes over het vervolg van jouw weg naar het moederschap- en ruimer- van jouw leven, die maak JIJ zelf. Helemaal zélf (en natuurlijk- liefst- samen met je eventuele partner).

Een belangrijke vraag daarbij is: wat zoek je eigenlijk in het moederschap? Als ik die vraag stel, dan doe ik dat niet omdat ik vind dat jij je moet verantwoorden voor jouw verlangen om moeder te worden, hoe jong of oud je dan ook bent. Maar wel omdat het antwoord op die vraag richting geeft aan de keuzes die je te maken hebt…

Als ik de vraag “wat zoek jij in het moederschap” stel, dan krijg ik vaak een verbaasde blik en geblaas. Het is inderdaad hoegenaamd niet simpel om er zo meteen de vinger op te leggen. Maar als we er verder samen op ingaan, met een paar helpende tools, komen de antwoorden meestal wel na een tijdje. “Ik verlang ernaar om te kunnen ‘moederen’, zorgen.”, “Met een kindje laat ik een stukje van mezelf na op deze aardbol, eigenlijk vind ik dat toch wel belangrijk.”, “Ons kindje is de unieke combinatie van onze genen, dat vind ik toch wel een mooi idee.”, “Een kind bepaalt voor een belangrijk deel wie ik ben. Wie ben ik zonder kind?”, “Een kind gaat onze relatie sterker maken,…” Er zijn zo ongelooflijk veel mogelijke antwoorden en-voor alle duidelijkheid- er zijn geen juiste of foute antwoorden. Waar het om gaat is dat elk antwoord of unieke combinatie van antwoorden zovéél zegt of zeggen over jou en de keuzes die voor je liggen.

Bekijk elke mogelijke keuze zeker ook vanuit verschillende perspectieven. Hoe zal het zijn voor jou? En voor je (eventuele) partner als vader of mee-moeder? En voor jullie als (eventueel) koppel? En voor eventuele andere kinderen in het gezin? En voor je eventuele toekomstige kind? Plaats jezelf in die verschillende posities en bekijk het telkens met een andere bril op.

Misschien heb je op een bepaald moment het gevoel dat geen enkele keuze echt 100% goed voelt. Besef dan dat dat heel normaal is. Want bij elke keuze die je maakt zal je iets winnen, maar ook iets verliezen. En je kan de winst, de meerwaarde van je keuze niet echt waarderen, als je niet eerst je verlies hebt genomen. Je moet eerst iets afronden, vooraleer je de stap kan nemen naar iets anders.

 

Nee, ik geloof zeker niet dat keuzes maken bij een last-minute moederschapswens simpel is. Absoluut niet. Het is aartsmoeilijk. En zelfs op de ingeslagen weg, zal je nog obstakels tegen komen.

Ja, ik geloof er wel in dat jij terug vat kan krijgen op het proces waarin je nu zit. Dat je jezelf kan (her)ontdekken als de, misschien al wat ‘rijpere’, maar ook prachtige en sterke vrouw die je bent. Dat jij de rust en het lef kan vinden om keuzes te maken en daarin te groeien. Dat jij alle verlies, in alles wat niet liep zoals gepland, kan nemen en integreren in je leven zodat je weer vooruit geraakt. Dat jij je gebalde vuist weer wat kan openen, om de toekomst effectief te grijpen. Ja, dat geloof ik absoluut wel.

 

In mijn individuele begeleidinsprogramma ‘in 5 stappen naar meer controle’, begeleid ik jou in het maken van keuzes die goed voelen voor jou, ondersteun ik jou bij het durven nemen van verdriet, werken we rond jouw identiteit en zelfbeeld, kijken we naar jouw sociaal netwerk en bied ik je inzichten in de manieren dat jij met stress en druk omgaat. Het zijn 5 onmisbare pijlers op jouw weg naar het moederschap!

Wil je graag weten hoe we dit programma kunnen toepassen op maat van jouw persoonlijke verhaal? Contacteer me dan gerust voor een gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek. Je bent heel welkom.

Vraag hier je gratis kennismakingsgesprek aan.

 

Deel dit bericht:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *