GASTBLOG – De lange reis naar 2 wondertjes!



GASTBLOG – De lange reis naar 2 wondertjes!

Ik ben Keely, 44 jaar.

Ik ben alleenstaande mama van Tammin (6 jaar) en Sita (5 jaar).

Het duurde ruim 8 jaar voor mijn kinderwens vervuld raakte. Doorheen al die jaren hield ik een dagboek bij.

 

 

gastblog adoptie

 

Endometriose

Op mijn 30ste leerde ik mijn man kennen.  Kindjes krijgen was een evidentie. Dachten we… Na een jaar proberen, waren we nog altijd kinderloos. Oorzaak: endometriose. Na een 5-tal ingrepen kwamen we in het fertiliteitstraject terecht. 1 IUI, 7 IVF’s en 1 buitenbaarmoederlijke zwangerschap later was er nog altijd geen kindje…

De lichamelijke- en emotionele- pijn waren intussen ondraaglijk. De endometriose zat overal. Ik kwam in Leuven terecht, waar ik super goed geholpen werd. Na een grote operatie was ik eindelijk pijnvrij. Lange tijd waren pijnstillers mijn beste vriend geweest. Had ik dit maar eerder geweten.

Geregeld stelde ik mezelf de vraag WAAROM ik dit alles moest doormaken. Het antwoord zou ik pas later ontdekken…

 

Gewoon mama zijn

“Waarom willen wij kinderen? Is het belangrijk dat ze op ons lijken?” Dit waren de vragen die we ons zelf stelden na 7 IVF-pogingen (waarvan de laatste volledig zelf betaald). Mijn antwoord was heel duidelijk. Nee, hij/zij moet niet op mij lijken. Ik heb heel veel moederliefde. Ik wil voor een kind kunnen zorgen, mijn liefde en aandacht geven. Ik wil gewoon… mama zijn.

 

Hoop

Er zo kwam het dat we op de website van Kind en Gezin gingen kijken. Toen we doorklikten naar “adoptie” en alvast de infobrochure aanvroegen, kreeg ik spontaan een warm gevoel. Tegelijkertijd maakte het ons onzeker en nerveus. Waar begonnen we aan? Hoe lang zou dit duren? In welke landen mogen/kunnen we adopteren? Hoe oud gaat ons kindje zijn? Wat gaat het ons allemaal kosten? Welke stappen moeten we ondernemen? Gaat het een jongen of een meisje zijn? Honderden vragen kwamen in me op. En maar één ding was zeker: er was weer HOOP!

 

De wereld van adoptie

We schreven ons in, verschenen voor de eerste maal voor de rechtbank, volgden een cursus van 20 uren, hadden 4 uren gespreksmomenten met een sociaal assistent en psycholoog, vertelden allés (waar we woonden en werkten, wat we verdienden, wat we hadden gespaard, wie onze familie was…), vulden een 50  vragen-lijst in, zetten ons levensverhaal op papier, maakten een familie-/huis-/wat is er in je buurt- fotoboekje, werden ‘goedgekeurd voor het adopteren van 1 kind’,  gingen naar een adoptiebureau, kwamen op een wachtlijst terecht, vroegen een hele reeks documenten aan… En dan werd ons dossier verstuurd. Naar Ethiopië.

Het hele proces was bij momenten confronterend. Maar voor mij was het simpel: ik stel mij volledig open want anders… hebben we geen kindje.

Het was ook zenuwslopend. Heel onze toekomst lag in de handen van anderen. Anderen die zouden beslissen of we wel “goed genoeg” waren om een kind te krijgen. Terwijl de meeste mensen gewoon zwanger konden raken. Zonder goedkeuring. Het voelde als frustrerend en onfair. Maar dan was daar weer dat stemmetje in mijn hoofd: “Doorbijten of anders geen kindje.”

 

Telefoon

Op 16 september 2013 ging mijn telefoon. Het was het telefoontje waar ik al jarenlang had op gewacht, en nu durfde ik bijna niet op te nemen…. “Proficat, je krijgt een dochter. Ze is nu 4 maanden oud.”

Mijn hart sloeg op hol… Na 8 jaar kreeg ik een dochter… Hoe gek was dat. Mijn dochter was nog heel ver weg en ik was al verliefd op haar foto.

Al die jaren had ik teksten geschreven aan mijn ongeboren kindjes. Daarna aan mijn adoptiekindje. En nu schreef ik aan haar. Mijn meisje. Mijn wondertje…

 

Een grote glimlach

Vier maanden later waren we eindelijk in Ethiopië. Het regende pijpestelen. Onze taxi reed eerst verkeerd en dan stonden we toch voor die grote poort. Enkele kindjes deden open. Allemaal lieve snoetjes, met grote bruine ogen. Een vrouw vroeg me voor wie we kwamen, ik zei haar naam en ze wees mij haar bedje. Ik herkende haar meteen van de vele foto’s die we de laatste maanden kregen doorgestuurd. Ze lag op haar buik en duwde zich omhoog. Haar neusje in de lucht. Geen tranen. Eerder heel nieuwsgierig. Ik gooide mijn handtas opzij en nam zelfs niet de tijd om mijn jas uit te doen. Ik slaakte een grote zucht van opluchting en liet een traan van al die emoties. Het was een uniek en warm moment. Tegelijk voelde ik angst: zal ik dit wel goed doen? gaat ze mij wel “willen”?  Al snel voelde ik ook bij haar onzekerheid. Haar handjes raakten mijn neus, mond en huid. Alsof ze alles wilde ontdekken. En dan plots… Een grote glimlach! Smelt… wat is ze mooi… Haar grote bruine kijkers hielden me steeds in het oog, we leerden elkaar beter kennen, er groeide een band. We mochten elkaar 5 keer 2 uur zien en elke keer werd de band hechter. En dan moest ik terug naar België. Zonder mijn dochter. Verschrikkelijk was dat.

 

Door de schuifdeuren van de luchthaven

Eind september kwam het verlossende telefoontje. We mochten haar gaan ophalen. Toen we met haar door de schuifdeuren van de luchthaven stapten, stroomden mijn tranen. Ze is bij mij. Ze is van mij. En ik van haar. Wat een ontlading!

 

Grote zus

En dan… Het totaal onverwachte… Wonder bij wonder bleek ik zwanger te zijn. Mijn prachtige meid werd grote zus….

 

gastblog adoptie

 

Ik ben intussen de alleenstaande mama van twee prachtige dochters. En ja, ik zou het allemaal opnieuw doen. Bij het opstarten van het adoptieproces zag ik zoveel obstakels. Soms leek het een eeuwigheid te duren. Soms leek het uitzichtloos. Niet weten wanneer ik dat ene telefoontje zou krijgen, was zo moeiilijk. Maar het was het allemaal waard. Elke stap. Elk gesprek. Elke les die we moesten volgen. Ik kreeg niet alleen een pracht van een baby. Ik kreeg er ook een heel land en cultuur bij, die voor altijd een speciaal plaatsje in mijn hart zullen hebben.

En zo kreeg ik uiteindelijk een antwoord op mijn vraag waarom ik dit had moeten doorstaan: omdat ik anders nooit DEZE twee fantastische dochters zou gekregen hebben….

 

Tenslotte

Gedurende de lange, onzekere periode hielpen dit gedicht en deze song mij om me staande te houden. Ze horen bij dit verhaal.

 

 

gastblog adoptie

 

Ogen Dicht – Jan en Nette (Musical Daens)

 

 

Heel veel dank Keely. Voor deze blog. En voor al jouw hulp. 

 

 

 

 

 

Vraag hier je gratis kennismakingsgesprek aan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deel dit bericht:

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde Berichten

GASTBLOG – Springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.
Ik ben Els en ik heb dromen. Zo zou ik heel graag schrijfster worden en daar werk ik ook actief...
Lees meer...
GASTBLOG – Mijn kinderwens, mijn levensdroom. Natuurlijk.
Ik ben Els, 42 jaar. Een tweetal jaar geleden eindigde ons fertiliteitstraject. Een kindje is er in ons gezin jammer...
Lees meer...