GASTBLOG: De weg naar een wonder in 5 gedichten….



GASTBLOG: De weg naar een wonder in 5 gedichten….

Ik ben Ellen, ik hou van creatief bezig zijn met mijn naaimachine, gedichten schrijven en salsa dansen. Ik heb een Facebookpagina Misselle, waar ik veel van mijn creatieve uitspattingen post.

Iets meer dan 4 jaar geleden besloten mijn vriend en ik dat het tijd werd om aan kinderen te beginnen. Het traject om mama en papa te worden, werd er ééntje vol obstakels. Tijdens heel deze weg heb ik mijn gevoelens en angsten neergepend in de vorm van gedichtjes, waarvan ik er graag een paar met jullie deel!

 

Verlangen

 

gastblog gedichten

 

Een intens verlangen telkens weer,

hopend dat het lukt, deze keer.

Een gevoel, een symptoom, een teken?

Alles wordt als onder een microscoop bekeken.

Misschien is het deze keer echt prijs,

of maak ik mezelf maar wat wijs?

En dan is er weer die dag,

waarop je weet dat het niet zijn mag.

Het verlangen verdwijnt,

intens verdriet verschijnt,

maar dat is maar voor even,

het verlangen gaan weer leven,

hopend dat op een dag,

het wel zijn mag.

 

De zoveelste babystatus

 

gastblog gedichten

 

Ik word misselijk bij het zien van de zoveelste babystatus,

weer iemand die zwanger geraakt is dus.

Het is niet dat ik niet blij wil zijn voor hen,

maar het doet pijn dat ik het weer niet ben.

Het lijkt wel of heel de wereld ondertussen kinderen heeft of zwanger is,

maar bij ons loopt er telkens weer iets mis.

Sommige dagen trek ik het mij allemaal niet te hard aan

en denk ik, ik kan als het moet wel kinderloos door het leven gaan,

andere dagen kan ik het zelfs niet opbrengen om proficiat te wensen

aan die overgelukkige ouders-to-be-mensen,

dan voel ik enkel verdriet,

waarom lukt het bij ons niet?

 

Ontzettend groot gemis

 

gastblog gedichten

 

Ik leg mijn hand op mijn buik,

maar weet dat het er niet meer is,

het enige wat ik voel

is een ontzettend groot gemis,

het was nog zo klein,

bijna niemand wist van het bestaan,

maar voor mij was het meer,

er begon leven te ontstaan.

 

Ik begon stilletjes aan over onze toekomst te dromen,

maakte plannen voor wat zou komen,

maar het heeft niet mogen zijn,

je verdween weer, bijna voor je bestond,

mij achterlatend, wenend, hulpeloos,

in een hoekje op de grond.

 

Wachtkamer van het leven

 

 

gastblog gedichten

 

Zittend in de wachtkamer van het leven,

merk je dat velen hetzelfde lot is gegeven,

starend naar de witte muren,

minuten die veel te lang duren,

dromen die stuk worden geslagen,

je achterlatend met vele vragen.

 

Zittend in de wachtkamer van het leven,

een lot dat je niemand zou willen geven,

steeds weer nieuwe mensen,

met allemaal dezelfde wensen,

wensen die hopelijk ooit uitkomen,

mooier dan de mooiste dromen.

 

Zittend in de wachtkamer van het leven,

een lot dat ook jou is gegeven,

zie je mensen gelukkig buiten gaan,

hoop je dat het voor jou ook zo mag gaan,

dat er een tijd komt vrij van pijn,

omdat al je wensen in vervulling gegaan zijn.

 

Mijn klein wondertje

 

gastblog gedichten

 

Dat jij er bent, is echt een wonder,

zo speciaal, zo bijzonder.

Er is ontzettend veel moeite gedaan,

enkel en alleen voor jouw bestaan.

We zijn zo dankbaar dat jij er bent,

onze perfecte kleine vent.

Een kind dat er niet zomaar is gekomen.

Een kind waar wij eerst alleen maar konden van dromen.

De ziekenhuisbezoekjes hebben uiteindelijk hun nut gehad.

Wij kregen jou, lieve schat.

 

Ondertussen ben je al zes weken oud,

zes weken waarin ik steeds meer van je houd.

Ik geniet echt van elk moment,

elke minuut dat je bij me bent.

Ik kan uren kijken, naar hoe je in mijn armen ligt,

naar je handjes, je teentjes, je perfecte gezicht.

 

Ik ben meer dan gelukkig, kleine man,

sinds jij zes weken geleden, eindelijk, in mijn leven kwam.

 

Jouw gedichten bezorgen mij kippenvel Ellen!  Dikke merci dat je ze hier hebt willen delen! 

 

Vraag hier je gratis kennismakingsgesprek aan

Deel dit bericht:

18 Comments

  1. Krijg, bij het lezen, weer de tranen in mijn ogen. Welke teleurstellingen, heb je moeten verbijten, maar uiteindellijk is het wonder dan toch geschied. Ben ik trots dat ik de grootvader van dat wonder, mijn grote vriend Mauritz, mag zijn.

    Ludo
  2. Zo herkenbaar! Prachtig hoe je het vertelt. Ik heb de trajecten ondertussen achter mij gelaten. Nu een dochter van bijna 5. Ik weet zeker dat je veel mensen hiermee kan inspireren!

    Evelyne Van Staeyen
    1. Dank je voor je reactie Evelyne! Ik ben er inderdaad zeker van dat Ellen haar gedichtjes herkenning bieden voor iedereen die een fertiliteitstraject achter de rug heeft, ook voor mezelf. Geniet van je dochter!

      Viki Peeters
    2. Merci voor de mooie woorden 😉
      Jammer dat het voor vele mensen herkenbaar is want het is toch een lange, zware weg. Ik hoop idd dat mensen er iets aan hebben van dit te lezen, er mss zelfs hoop uit putten of zich even niet alleen voelen in hun verdriet.

      Ellen
  3. Een moedige mama en papa die, ondanks verschillende teleurstellingen, zijn blijven hopen en doorgaan. Mauritz is voor al die inspanningen de mooiste beloning geworden. En of ze het verdiend hebben!!!

    Rita

Laat een reactie achter op Evelyne Van Staeyen Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde Berichten

GASTBLOG – Mijn kinderwens, mijn levensdroom. Natuurlijk.
Ik ben Els, 42 jaar. Een tweetal jaar geleden eindigde ons fertiliteitstraject. Een kindje is er in ons gezin jammer...
Lees meer...
GASTBLOG – Springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.
Ik ben Els en ik heb dromen. Zo zou ik heel graag schrijfster worden en daar werk ik ook actief...
Lees meer...
GASTBLOG – De lange reis naar 2 wondertjes!
Ik ben Keely, 44 jaar. Ik ben alleenstaande mama van Tammin (6 jaar) en Sita (5 jaar). Het duurde ruim...
Lees meer...