GASTBLOG – De achtbaan van vruchtbaarheidsbehandelingen (part 1)



GASTBLOG – De achtbaan van vruchtbaarheidsbehandelingen (part 1)

Ik ben Charlotte, net 34 jaar geworden. Samen met mijn vriend Anton, net 30 geworden, hebben wij al enkele jaren een kinderwens. Dat we een heel hobbelige weg zouden moeten gaan afleggen, hadden we niet verwacht. We hebben al heel wat te verduren gekregen maar klein krijgt het ons niet. Des te meer vechtlust hebben we om voor dat grote wonder te gaan.Dat onze kinderwens gepaard gaat met vallen en opstaan, een zee van tranen en teleurstellingen, kwaadheid en zelfs jaloezie, kleine geluksmomenten en dan weer grote wanhoop, dat is een understatement om u tegen te zeggen. Op mijn blog  Ergens over de regenboog schrijf ik over onze strijd want soms voel ik me wel een krijger die de oorlog met haar eigen lijf aan moet gaan. Soms heerst er volledige stilte wanneer ik de rust even opzoek. Na enkele maanden doorbreek ik deze stilte met een gastblog die ik voor Viki schreef over ons traject.

Dit is het 1-ste deel van mijn 3-delige gastblog…

 

Hoe het begon

Begin 2016 besloten m’n vriend en ik voor een kindje te gaan. Ik nam nog de pil en wou even ontpillen om kennis te krijgen van mijn cyclus. Deze was vrijwel onmiddellijk regelmatig, dus wisten we wanneer het juiste moment was om er voor te gaan. Vrij snel al bleek ik van de eerste effectieve poging zwanger. Dat gevoel was zo onwerkelijk. Ik zie ons nog zitten in de zetel, vol ongeloof, te staren naar de positieve test. Die ochtend voelde ik me heel raar op mijn werk, al enkele dagen eigenlijk. Het was een gevoel die ik niet herkende dus belde ik mijn vriend en besloten we na mijn werk testen. Ik voelde aan dat het misschien wel eens raak kon zijn. Na mijn shift reed ik snel naar de winkel en kocht er twee goedkope testen en een Clearblue Digital. Zoals ze promoten op hun advertenties: “Voor als je zeker wil zijn.” Een duur kreng trouwens, maar geld dat je er graag aan uitgeeft alleen al om de wekenindicator te zien. We moesten onze moed precies samen rapen om de test te doen. Het voelde aan als een allesbepalend moment.  Misschien de laatste maanden met ons tweetjes. Een grote verandering voor de rest van ons leven. En ja hoor, er kwamen onmiddellijk twee streepjes op. Twee roze lijntjes die voorgoed alles veranderden. De volgende ochtend deed ik de digitale test. De wekenindicator gaf 2-3 weken aan. We waren echt zwanger!

 

De eerste echo

Die allereerste positieve test gaf ons dé roze wolk waar iedereen het steeds over heeft. Ontzettend enthousiast waren we, zo blij, zo gelukkig. Een onbeschrijfelijk gevoel. We hadden een geheimpje. We dachten reeds na over de aankondiging en hadden een geweldig idee die we snel uitgevoerd hadden. Onze ouders, broers en zussen mochten het al weten. Hun reacties zitten in mijn geheugen gegrift. Zo mooi om hun emoties te zien. Voor de vrienden moest het nog even ons geheimpje blijven. Enkele weken later zouden we op droomreis naar Amerika vertrekken. De controlefreak in mij wou per sé een afspraak bij de gynaecoloog voor afreis. Ik wou zeker zijn dat alles ok was en het juiste doen om veilig zwanger op reis te gaan. De afspraak werd drie dagen voor we vertrokken geregeld. Die avond moest ik werken maar ik kreeg toestemming voor de consultatie om daarna terug te keren voor mijn verdere shift. We vonden het onwijs spannend, onze eerste echo. Ik was zes weken zwanger. Pril, maar al ver genoeg om iets te zien en misschien zelfs een hartslagje waar te nemen. In de wachtzaal moesten we giechelen als kleine kinderen terwijl we door de zwangerschapsboekjes bladerden en de bolle buiken aanschouwden. We keken er zo enorm naar uit. Bij de gynaecoloog werden eerst wat administratieve formaliteiten gedaan en wat tips gegeven voor de reis. Daarna was het tijd voor de echo. Reikhalzend keken we naar het scherm om dat kleine wormpje van ons voor de eerste keer te kunnen zien. Ik had mijn vriend zijn hand vast, dit moment moesten we verbonden beleven vond ik. We zagen ons kindje verschijnen op het scherm. Perfect op termijn, maar er was geen teken van leven. Geen flikkerend hartje te zien. Ook het vruchtzakje bleek het al te begeven. Het was niet goed. De woorden van de gynaecoloog kwamen hard binnen, ook al sprak hij ze heel voorzichtig uit. Hij keek nog eens heel goed, maar kon gewoon geen goed nieuws geven. Het was een missed abortion. Ons kindje was gestopt met leven maar mijn lichaam had dat nog niet door. Een spontaan miskraam kwam daardoor niet op gang. Zo mochten we absoluut niet vertrekken op reis want ik kon plots hevig beginnen bloeden. Ik moest die avond blijven voor een spoedcurretage. Enkel zo was het haalbaar om te kunnen afreizen. Een reis waar we zo hard voor hadden gespaard en naar uitkeken. Een reis die symbool stond voor de laatste keer met zijn tweetjes. We gingen abrupt van euforie naar wanhoop. Hoe kon dat prille geluk zo schielijk van ons afgenomen worden? Waarom hadden wij dit verdiend? Die avond lag ik alleen op het kille operatiekwartier te wachten tot ze ons kindje voorgoed van ons zouden wegnemen. We huilden ontzettend veel tranen. Drie dagen later zat ik, verdoofd van de pijnstillers, op het vliegtuig naar Amerika. De attesten met bewijs van zwangerschap lagen al klaar voor de douanecontroles. We hadden ze niet meer nodig. Ze waren de enige herinnering, samen met de positieve testen, aan ons eerste kindje want een echo kregen we niet mee. De reis werd echter mooier dan we gedacht hadden. We hadden er tijd voor onszelf en om alles een plaatsje te geven, zonder beïnvloeding en goedbedoelde adviezen van onze omgeving. We konden het op ons tempo verwerken. Onze relatie werd er hechter door. We hadden enkel elkaar.

 

 

 

Herhaalde miskramen

Het duurt nu al iets langer dan drie jaar om ons eerste, levend geboren, kindje te kunnen krijgen. Ik spreek eigenlijk niet graag over “eerste kindje”.  We hebben de afgelopen jaren nog twee missed abortions en een biochemische zwangerschap gehad. Twee keer konden we een hartje zien, om na een drietal echo’s opnieuw een stil beeldscherm te krijgen. Dit draag je mee voor de rest van je dagen. Vier miskramen na elkaar op onze teller. Als we nu nog eens zwanger zijn, zal dit eigenlijk onze vijfde kindje zijn. Ja, ik spreek van kindjes want wij vormden ons telkens een beeld van hoe het zou geweest zijn. Voor de buitenwereld is het vaak nog een “hoopje cellen” of “nog geen echt kindje”. Vragen hoe ver zwanger ik was, klinkt voor mij precies als een excuus. Precies alsof iemand zo bepaalt of ze het wel erg genoeg en terecht voor me moeten vinden om over het verlies van een kindje te kunnen spreken. Net alsof je niet lang genoeg zwanger bent geweest om te mogen rouwen. Dergelijke uitspraken zijn erg kwetsend en minimaliseren de pijn die je voelt als toekomstige ouders die met een zwangerschapsverlies te maken krijgen.Heb je trouwens al eens gezien hoe een vruchtje eruit ziet op 7 weken zwangerschap? Je zal ervan versteld staan hoe snel het al op een mensje lijkt. Een hartje begint al te kloppen vanaf 5,5 weken zwangerschap. Van zodra je dat ziet, dan ben je verliefd op dat wonder dat in je buik groeit. Praat een miskraam in het eerste trimester dus niet zomaar weg. Je bent 100% zwanger geweest!

 

 

 

Dank Charlotte!!!

Miskramen, hoe pril ook, doén er toe… Elk verloren kindje heeft een plek in het gezin… Jouw blog toont dat zo mooi aan.

 

Deel 2 van het verhaal van Charlotte lees je hier heel binnenkort. 

 

 

 

 

Deel dit bericht:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde Berichten

GASTBLOG – De achtbaan van vruchtbaarheidsbehandelingen (part 2)
Ik ben Charlotte, net 34 jaar geworden. Samen met mijn vriend Anton, net 30 jaar geworden, hebben wij al enkele...
Lees meer...
GASTBLOG – Mijn kinderwens, mijn levensdroom. Natuurlijk.
Ik ben Els, 42 jaar. Een tweetal jaar geleden eindigde ons fertiliteitstraject. Een kindje is er in ons gezin jammer...
Lees meer...
Waterkinderen: de kracht van rituelen bij zwangerschapsverlies!
Het kan werkelijk niemand onberoerd laten!  Dit weekend, nu zondag 9 december, is het  "World Wide Candle Lightening" of "Wereldlichtjesdag"....
Lees meer...