GASTBLOG – De achtbaan van vruchtbaarheidsbehandelingen (part 2)



GASTBLOG – De achtbaan van vruchtbaarheidsbehandelingen (part 2)

Ik ben Charlotte, net 34 jaar geworden. Samen met mijn vriend Anton, net 30 jaar geworden, hebben wij al enkele jaren een kinderwens. Dat we een hele hobbelige weg zouden moeten gaan afleggen, hadden we niet verwacht. We hebben al heel wat te verduren gekregen maar klein krijgt het ons niet. Des te meer vechtlust hebben we om voor dat grote wonder te gaan. Dat onze kinderwens gepaard gaat met vallen en weer opstaan, een zee van tranen en teleurstellingen, heel veel geduld, kwaadheid en zelfs jaloezie, kleine geluksmomenten en dan weer grote wanhoop, dat is een understatement om u tegen te zeggen. Op mijn blog Ergens over de regenboog schrijf ik over onze strijd want soms voel ik me een krijger die de oorlog met haar eigen lijf aan moet gaan. Soms heerst er volledige stilte wanneer ik even de rust opzoek.Na enkele maanden doorbreek ik deze stilte met een gastblog die ik voor Viki schreef over ons traject.

Dit is deel 2 van mijn 3-delige gastblog…

 

“Goedbedoelde” adviezen

Wanneer ik het vroeger over kindjes had, wou ik er altijd twee. Een meisje en een jongen. Ik wou ook voor mijn dertigste mama zijn.Het clichébeeld dus. Toen ik de dertig naderde, kreeg ik heel vaak de vraag of we “er al mee bezig waren”. Een hatelijke vraag. Stel ze dus niet, nooit, never aan iemand bij wie je denkt dat die volgens je eigen redenering klaar is voor het ouderschap. Het is een onbeschofte en persoonlijke aanval op iemands privacy. Voor mijn kinderwens was ik hier al reeds bewust van en heb dit dus nooit aan iemand gevraagd. Telkens je kennis maakt met iemand krijg je die vraag,of je kinderen hebt, er precies kado bij. In het begin lachte ik het wat weg.Vaak zei ik ook, alsof ik altijd al aanvoelde dat het moeilijk zou gaan voor me, dat het dan ook zonder problemen zou moeten lukken. Niet iedereen raakt in 1-2-3 zwanger. Toen onze kinderwens actief werd en we onze eerste problemen kregen, reageerde ik gewoon gevat. Niemand heeft er eigenlijk zaken mee of je kinderen wilt, hoeveel en wanneer. Dat wij net bij die koppels zouden gaan horen, was een mokerslag. Zoiets las ik alleen in de tijdschriften bij mijn mama op de theevisite. Alle goedbedoelde adviezen kregen we ten spijt, over loslaten, er niet mee bezig zijn, op reis gaan tot een hond nemen. We hebben al twee katten,een hond erbij zou te veel amok geven vrees ik…Ook IVF werd veel geadviseerd terwijl ze zelfs niet weten hoe dat eigenlijk in zijn werk gaat. Het werd gezegd omdat ze dat eens op TV ofzo gezien hadden of ergens gelezen. Ja, want op TV en in de boekjes is alles realistisch en zijn die daarmee toch direct zwanger geraakt hé… Tot frustrerends toe moest ik telkens antwoorden dat zwanger worden niet ons probleem is maar wel het blijven.De ergste opmerking was toen m’n vriend moest aanhoren, en dat nog van iemand die we niet kenden, dat hij geen echte man was omdat hij nog geen kinderen had…Ik bedoel, je kunt het je zo gek niet voorstellen!

 

PCOS en een aangeboren baarmoederafwijking

De medische mallemolen begon na onze eerst missed abortion. Ik kreeg de diagnose PCOS nadat mijn cyclus niet meer herstelde. Polycysteus ovarium syndroom is een vaak voorkomende hormonale disbalans bij vrouwen. Als je een kinderwens hebt, kan dit moeilijkheden geven om zwanger te worden wegens het ontbreken van een normale cyclus of een zeer onregelmatige cyclus met lange tussenpozen. Met een pilletje dachten we dat het opgelost was. Clomid zou onze redding worden. Twee keer zijn we er inderdaad opnieuw zwanger mee geworden, maar helaas ook twee keer het overdonderende nieuws dat het niet goed was. Diezelfde periode kreeg ik ook de diagnose van een baarmoederafwijking. Een hartvormige baarmoeder of een bicornuate uterus. Dat zou onze kans op een zwangerschap niet ondermijnen of een oorzaak zijn van de miskramen, wat een tussenschot of septum bijvoorbeeld wel zou zijn. De gedachten bleven hierdoor toch in mijn hoofd malen. Wat als er toch een septum was en ze dit gewoon niet gezien hadden? We moesten van onze gynaecoloog, na onze derde miskraam, een tweede opinie laten doen in het UZ Leuven. Daar hebben ze betere apparatuur en konden ze ook een 3D-echo maken. Hij zou zeker zijn en kunnen uitsluiten of mijn baarmoeder toch voor problemen kon zorgen. Leuven bevestigde dat er dus wel een septum zat. Mijn vermoeden werd eindelijk bevestigd. Wat waren we opgelucht dat we in een universitair ziekenhuis een juiste diagnose kregen. Dit septum werd nadien operatief  verwijderd. Opgelost dachten we…

 

De mallemolen gaat verder….

Toen mijn baarmoeder voldoende genezen was en we aan een nieuwe poging begonnen, bleek Clomid niet meer goed te werken. Mijn baarmoederslijmvlies groeide niet genoeg meer op, cruciaal voor een goede innesteling. Ik werd maar niet zwanger en dus werden we doorverwezen naar de fertiliteitsarts binnen ons ziekenhuis. Eerst moest ik een HSG-onderzoek ondergaan voor we met spuitjes Menopur konden starten. Ze moest zeker zijn dat mijn eileiders doorgankelijk waren. Beide onderzoeken waren perfect, maar het HSG-onderzoek kon mij niet loslaten. Het was precies alsof er een hap uit mijn baarmoeder was gebeten, maar niemand die iets alarmerends vond eraan. We moesten er maar op vertrouwen, al bleef het weer aan me vreten…

Mezelf dagelijks inspuiten was een hele overwinning.  Na mijn eerste spuit verliep het echter heel vlot. Die poging werden we, dankzij een goede reactie op de medicatie, uiteindelijk opnieuw zwanger. Helaas op zeven weken en vier dagen zwangerschap kregen we opnieuw dat keiharde verdict dat het hartje een week eerder was gestopt en het vruchtje niet meer gegroeid. Ik had deze keer een lange nasleep, zowel emotioneel als fysiek. Mijn testen bleven maar positief tekenen na de curettage. We konden het niet afsluiten maar ook geen nieuwe poging starten op die manier. Na mijn bezorgdheid te uiten, mochten we terug naar het UZ Leuven gaan om hun opinie in te winnen. Daar werd restweefsel vastgesteld, de verklaring voor mijn positief blijvende testen. Verder zag mijn baarmoeder er volgens hen ok uit. Die “hap” die ik zag was gewoon de hartvorm van mijn baarmoeder waar niks aan gedaan kon worden. Het restweefsel zou met een volgende menstruatie meekomen. Hmmmm, ik heb PCOS weet je nog, ik krijg geen menstruatie…Weer was ik mijn vertrouwen kwijt en bleef ik ongerust. Ik maakte een afspraak in het UZ Jette op aandringen van mijn familie. Ik wou duidelijkheid over mijn baarmoeder vooraleer we opnieuw zouden proberen. M’n geluk kon niet op toen we twee weken later al op controle konden gaan, als je weet dat de wachttijden daar nogal kunnen oplopen.

 

De mallemolen gaat als een hogesnelheidstrein verder

In het UZ Jette kwam onze behandeling in een stroomversnelling. Een maand aan de pil zou helpen om het miskraamweefsel te elimineren, maar het zou mijn lijf niet geweest zijn om niet dit resultaat te krijgen. Een hysteroscopie bevestigde nog steeds het restweefsel maar ook een littekenseptum die opnieuw gevormd was na resectie van het oorspronkelijke septum. Dit zou waarschijnlijk opnieuw de reden van het missed abortion geweest zijn. Een operatieve ingreep was dus onvermijdelijk. En als het allemaal nog net niet ingewikkeld genoeg was, had de professor nog een complicatie voor tijdens de ingreep. Mijn baarmoeder werd geperforeerd waardoor ik vier dagen opgenomen moest worden wegens infectiewaarden in mijn bloed en een veel te lage bloeddruk.Na het ontwaken had ik meteen door dat het foute boel was. Onbedaarlijk gehuild heb ik toen ze me het nieuws van de perforatie brachten. Dat moment dacht ik dat we onze kinderwens konden opbergen, dat zwanger worden niet meer zou lukken. De professor kon me wat gerust stellen, dat ik het met een keizersnede moeste vergelijken en dat het even tijd zou nodig hebben om te herstellen maar we daarna zeker opnieuw zwanger konden worden. Ik heb die periode enorm getwijfeld of dit het nog allemaal waard was want ik kon niet meer. Alles wat maar kon tegenzitten, zat ons tegen. Ik had ook een enorm schuldgevoel tegenover mijn vriend. Alle problemen bleven maar uit mijn lichaam voortkomen. Mijn zelfbeeld was volledig kapot. Mijn vriend kon me echter overtuigen niet bij de pakken te blijven, al had hij het natuurlijk ook heel moeilijk.

Opnieuw zwanger worden, met ovulatie-inductie en timed intercourse, was dus vanaf toen uit den boze. Nog een miskraam krijgen met een fragiele baarmoeder, zou nefast zijn, zowel fysiek als mentaal. Het feit dat we telkens op krak dezelfde termijn onze kindjes verloren, deed bij de artsen in Jette een belletje rinkelen dat er misschien iets genetisch mis kon geweest zijn bij de vruchtjes, ook al was onze karyotypering normaal. We moesten nu een stapje in de behandeling overslaan…

 

Opnieuw mijn dank voor deze mooie gastblog Charlotte! En met ongelooflijk veel respect voor het zware parcours dat jullie al aflegden…

 

Het 3de en laatste deel van het verhaal van Charlotte komt er binnenkort aan.

 

 

 

 

 

 

Deel dit bericht:

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde Berichten

GASTBLOG: De weg naar een wonder in 5 gedichten….
Ik ben Ellen, ik hou van creatief bezig zijn met mijn naaimachine, gedichten schrijven en salsa dansen. Ik heb een...
Lees meer...
Een nog onvervulde kinderwens in je omgeving: 7 NO GO’s!!
Voor de verandering richt ik mij in deze blogpost niet in de eerste plaats tot wensouders (alhoewel ze natuurlijk ook...
Lees meer...
GASTBLOG – De achtbaan van vruchtbaarheidsbehandelingen (part 1)
Ik ben Charlotte, net 34 jaar geworden. Samen met mijn vriend Anton, net 30 geworden, hebben wij al enkele jaren...
Lees meer...