GASTBLOG – De achtbaan van vruchtbaarheidsbehandelingen (part 3)



GASTBLOG – De achtbaan van vruchtbaarheidsbehandelingen (part 3)

Ik ben Charlotte, net 34 jaar geworden. Samen met mijn vriend Anton, net 30 geworden, hebben wij al enkele jaren een kinderwens. Dat we een heel hobbelige weg zouden moeten gaan afleggen, hadden we niet verwacht. We hebben al heel wat te verduren gekregen, maar klein krijgt het ons niet. Des te meer vechtlust hebben we om voor dat grote wonder te gaan. Dat onze kinderwens gepaard gaat met vallen en weer opstaan, een zee van tranen en teleurstellingen, heel veel geduld, kwaadheid en zelfs jaloezie, kleine geluksmomenten en dan weer grote wanhoop, dat is een understatement om u tegen te zeggen. Op mijn blog Ergens over de regenboog schrijf ik over onze strijd want want soms voel ik me wel een krijger die de oorlog met haar eigen lijf moet aangaan. Soms heerst er volledige stilte wanneer ik even de rust opzoek. Na enkele maanden doorbreek ik deze stilte met een gastblog die ik voor Viki schreef over ons traject.

Dit is het 3de en laatste deel van mijn gastblog…

 

Snelcursus IVF-ICSI met PGS

gastblog PGSNa ovulatie-inductie wordt normaal overgegaan op IUI of intra-uteriene inseminatie. Bij ons zou dit geen meerwaarde geven. De eerste poging na de baarmoederperforatie moesten we starten met ICSI + PGS. We vonden dit enorm confronterend te moeten aanvaarden dat we alles in handen van een labo moesten leggen. We kregen op korte tijd heel veel informatie over deze vruchtbaarheidsbehandeling. ICSI, injecteren van één zaadcel in één eicel, is een vorm van IVF. Bij ons moest er extra pre-implantatie genetische screening (PGS) van de embryo’s gebeuren. Hierbij worden de embryo’s gebiopteerd waarna onderzocht wordt of ze een normaal aantal chromosonen hebben en dus gezond zijn al dan niet. Eerst moest ik hormonaal stimuleren met spuitjes Puregon, Orgalutran en Gonapeptyl om zo veel mogelijk eicellen te bekomen voor een eicelpunctie, waarna in het labo bevruchtingen werden verkregen.

PGS is een hele dure aangelegenheid. Er is geen terugbetaling voor, wat ons voor één ICSI-poging bijna 2500 euro kost. Meerdere embryo’s hebben per ICSI-poging wil zeggen meer kansen voor die poging. Dat zou die financiële opdoffer wat verzachten. De PGS-procedure nam enkele weken in beslag. Drie weken later kregen we telefoon dat vier embryo’s drie verschillende niet-levensvatbare chromosoonafwijkingen hadden en twee embryo’s inconclusief bleken. Deze twee moesten geherbiopteerd worden. We hadden dus voorlopig maar één embryo over. Weer zakte de grond weg onder onze voeten. Zo zouden onze pogingen heel snel gaan en de kansen op een goede zwangerschap heel klein zijn. Na vijf ellenlange weken kregen we gelukkig verlossend nieuws dat ze toch ok waren en dus drie embryo’s hadden die teruggeplaatst konden worden. De zieke embryo’s schonken we aan de wetenschap. Op die manier hadden we het gevoel dat ze nog ergens goed voor geweest zijn en we ze niet zomaar lieten vernietigen.

 

De terugplaatsingen van ICSI 1

De ene na de andere moeilijkheid kwam op onze weg tijdens ons traject. Je zou voor minder de moed beginnen verliezen. Het schuldgevoel ten opzichte van mijn vriend ging na deze resultaten wat weg. Lang dacht ik dat het door mijn falend lichaam was dat het ons niet lukte. Na de PGS bleek ik dus toch niet de oorzaak te zijn van de miskramen, het was onze versmelting die niet goed verliep.De tijd die de ICSI-poging met PGS-procedure innam hadden we wel nodig om te herstellen van de complicatie. Het verkrijgen van de eicellen postoperatief was geen probleem aangezien mijn baarmoeder hiervoor niet nodig was. Zo hadden we niet het gevoel dat we stilstonden en kostbare tijd verloren. Ik moest vier hysteroscopieën ondergaan ter opvolging over een periode van zeven maanden. Bij de vierde bleek mijn baarmoeder voldoende hersteld en kregen we groen licht voor een eerste cryoterugplaatsing.

Ondertussen hebben we alle drie cryoterugplaatsingen van ICSI 1 achter de rug. De eerste poging was gewoon mislukt, bij de tweede hadden we een zeer licht positieve test in handen. Te licht voor de termijn waarop ik testte en vier dagen later opnieuw negatief wat ook via bloedtest bevestigd werd. Onze arts in Jette sprak over een biochemische reactie die onmiddellijk fout liep. Dat cryootje had het geprobeerd, wat toch opnieuw wat hoop gaf na alweer een heel emotionele periode. Echter bleven wij nu ook weer twijfelen over de status van mijn baarmoederslijmvlies. Net als toen ik Clomid nam, werd het met Progynova niet veel dikker dan zes tot zeven millimeter. Wel het minimum om een terugplaatsing te kunnen laten doorgaan en qua opbouw goed, maar ze zagen het toch liever wat dikker. Wij ook. Dus weer trok ik m’n stoute schoenen aan en volgde mijn buikgevoel.

 

gastblog PGS

Ik vroeg onze gynaecoloog of we eventueel opnieuw Menopur mochten proberen en of hij daarover kon overleggen met onze arts in Jette. We kregen meteen een afspraak enkele dagen later waarbij we de bevestiging kregen om met Menopur te mogen starten. Het leek haar ook het proberen waard, rekening houdende met de vroegere resultaten, ook al mocht ik er me ook niet op vastpinnen omwille van de toestand van mijn baarmoeder na ons laatste miskraam. Ik mocht ook met bloedverdunner starten, Asaflow. Iets waar ze eerder geen voorstander voor was maar deze keer toch wou proberen. Het is niet evidence-based, maar gaf al vaak veelbelovende resultaten bij wie het moest nemen. Asaflow dient om een betere doorbloeding te hebben naar en in mijn baarmoeder. Voor de laatst terugplaatsing bleek het goed gewerkt te hebben. Mijn resultaten waren beter, alsook mijn slijmvlies. Helaas mocht het allemaal niet baten en is ICSI 1 mislukt…

 

 

 

Coping en steun lotgenoten

Ik wou graag zo snel mogelijk starten met ICSI-PGS 2 maar enkele bijkomende onderzoeken naar herhaalde miskramen zet ons traject weer op verplichte pauze.Mijn klok blijft echter verder tikken… Terwijl we de resultaten afwachten, proberen we wat te ontspannen tijdens het hormonenvrij zijn. De onzekerheid blijft sterk aanwezig, bang dat er nog zaken naar boven kunnen komen boven drijven. Als alles toch ok is, kunnen we misschien herstarten in augustus.

Onze voorgeschiedenis houdt ons met beide voeten stevig op de grond. Het traject heeft ons te nuchter gemaakt maar ook enorme vechtlust gegeven.Niet elk koppel overleeft dit. Door er veel over te praten, naar elkaar te luisteren, aan dezelfde koord te blijven trekken en heel veel steun  van onze familie en vrienden staan wij waar we nu staan.

GASTBLOG PGS

We zijn ook enkel keren gaan praten met een kinderwensconsulente die zelf ervaringsdeskundige is. Zij zal me begeleiden tijdens een volgende zwangerschap, om ons door die eerste helse, onzekere en emotionele weken te loodsen. Die mooie onbevangen emoties van blijdschap  na onze allereerste positieve test, zullen we nooit meer ervaren. Dat vind ik verschrikkelijk jammer, dat het traject ons dat heeft afgepakt. Van posttraumatische stress kan je wel spreken. Voor ons betekent het leven van echo naar echo. Mocht het ooit weer lukken, denk ik dat er misschien weer wat ademruimte kan komen als we de twaalf weken grens mogen halen. Zeker zijn we pas, als ons kindje gezond en wel in onze armen zal liggen.

Door open te zijn over onze behandeling, begrijpen mensen in onze omgeving veel beter wat we allemaal moeten doorstaan. Mensen durven mij nu ook te vertellen wat ze zelf ooit zelf hebben meegemaakt, en het waren er veel meer in mijn nabije omgeving dan ik had gedacht. We hebben geweldige mensen leren kennen tijdens ons traject, lotgenoten die vrienden zijn geworden. De facebookpagina “De verdwaalde ooievaar” is goud waard. Ik krijg veel steun van lotgenoten en vind er veel info. Het zware traject brengt dus ook wel mooie dingen voort. Mijn blog en instagrampagina, “Ergens over de regenboog”, hoort daar ook bij. Het helpt veel naar verwerking toe. Het schrijven voelt therapeutisch aan. Vaak kan ik m’n gevoelens beter neerpennen dan het tegen iemand te zeggen. Ook kunnen mensen , die soms niet weten wat ze moeten zeggen, zo kiezen of ze het willen lezen of me erover aanspreken. Ikzelf wil er niemand mee lastig vallen of plots mee overvallen. Soms ligt mijn blog ook wat stil als de juiste woorden niet komen. Intussen is het als een klein naslagwerk geworden van onze drie jaren fertiliteit. Hopelijk mogen we er binnenkort een positief einde aan breien. Tot dan blijven we moedig vechten voor ons regenboogkindje!

 

GASTBLOG PGS

 

Wat een verhaal, Charlotte…  Ik wens jullie van harte een heel mooi einde van dit verhaal toe… 

 

 

 

 

 

 

Deel dit bericht:

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde Berichten

GASTBLOG- Hoe dik is de lijn tussen verdriet en geluk?
Ik ben Sharon, 34 jaar en al 5 jaar heel gelukkig samen met mijn vriend. Samen hebben we één grote...
Lees meer...
GASTBLOG – De achtbaan van vruchtbaarheidsbehandelingen (part 2)
Ik ben Charlotte, net 34 jaar geworden. Samen met mijn vriend Anton, net 30 jaar geworden, hebben wij al enkele...
Lees meer...
GASTBLOG – De achtbaan van vruchtbaarheidsbehandelingen (part 1)
Ik ben Charlotte, net 34 jaar geworden. Samen met mijn vriend Anton, net 30 geworden, hebben wij al enkele jaren...
Lees meer...