GASTBLOG – Mijn kinderwens, mijn levensdroom. Natuurlijk.



GASTBLOG – Mijn kinderwens, mijn levensdroom. Natuurlijk.

Ik ben Els, 42 jaar.

Een tweetal jaar geleden eindigde ons fertiliteitstraject.

Een kindje is er in ons gezin jammer genoeg niet gekomen Liefde hadden (hebben) we nochtans genoeg…

Onze kat werd nog meer dan voorheen, onze soulmate en mijn grote inspiratiebron.

Ik schrijf graag, heb mogen meewerken aan het boek ‘Kinderwens met omwegen’ van De Verdwaalde Oooievaar.

Sinds 9 november is ook mijn eerste eigen boek uit: ‘Oscar Plusmans’, een gedichten-foto-boek over onze kat.

Oscar Plusmans

 

Mijn kinderwens, mijn levensdroom… Als kind al wist ik dat ik mama zou worden. Dat ik mama zou worden. Natuurlijk dat.

Toen ik alleen ging wonen, was het met mijn kat Oscar- hij was toen 5 maanden. We begonnen ons leven, samen. We waren op elkaar aangewezen. We waren elkaars bondgenoot.

 

De liefdes van mijn leven

Bijzonder werd het, toen ik mijn man leerde kennen. Oscar, die zich nooit echt kwam presenteren aan bezoekers, kwam bij de eerste ontmoeting met hem, nadrukkelijk rond zijn benen draaien en interesse tonen. Het zat goed, heel goed tussen ons drie.

Intussen was het duidelijk. Mijn levensdroom, mijn kinderwens, met deze man werd mijn droom compleet. Hij mocht en zou de vader van mijn kinderen worden. Het thema ‘kinderen’ kwam al heel snel aan bod, bij elkaar voelden we dat we ze een warme thuis konden bieden.

 

Een te groot trouwkleed

Er kwam een huwelijksverzoek, we droomden intussen verder. Het trouwkleed bestelde ik twee maten te groot, ‘voor het geval dat’… Jammer genoeg, een jaar later, op ons trouwfeest, hadden we nog geen extra blijde boodschap te verkondigen. De maanden volgden, de teleurstellingen ook. Ik zette de stap naar de gynaecoloog, die ons een half jaar begeleidde en ons wat extra hormonen en hoop mee gaf.

 

Hoop door de fertiliteitskliniek

Na dat half jaar, werden we doorverwezen naar het fertiliteitscentrum. Het boezemde mij geen angst in, in tegendeel. Nu zouden vele vragen opgelost worden, en nog gerichter gewerkt worden naar onze kinderwens. Geen inseminaties maar meteen IVF, of zelfs ICSI: ik werd er zowaar vrolijk van. Meteen de concrete behandeling, het zou nu wel lukken dankzij de wetenschap.

De hoop groeide, en omgekeerd evenredig groeiden ook onze teleurstellingen. Een eisprong die te vroeg had plaatsgevonden, weinig groeiende follikels, slechte eicelkwaliteit, ‘5% kans’, overstap naar een ander centrum met een ander labo, andere hormoonstimulatie, bloedprikken, echo’s, evaluatiegesprekken, herevaluatiegesprekken, terugplaatsing van mindere-kwaliteit-embryo’s, nooit embryo’s die konden ingevroren worden,… Het woord ‘eiceldonatie’ viel op een evaluatiegesprek, exact op een huwelijksverjaardag. We hadden niet meteen een ja-gevoel, terwijl we dat bij alle andere beslissingen in ons leven samen wel hadden. Maar we wilden dat idee toch laten rijpen.

 

Acceptatie?

Intussen stapten we over op nog een andere behandelingswijze die bij nog een lotgenote- intussen vriendin- tot een zwangerschap had geleid. We maakten tegelijkertijd ook een afspraak bij de psychologe van het fertiliteitscentrum, dat was de procedure bij eicelacceptatie. Deze voelde meteen onze innerlijke barrières aan (het gevoel gefaald te hebben) en twijfelde zelf voor ons. Uiteindelijk gaf ze ons groen licht. De behandelingscyclus daarna, nog met eigen eicellen, waren we zwanger! Meteen belden we de afspraken over eicelacceptatie af. De vreugde die we voelden om zwanger te zijn met ‘eigen materiaal’ was wonderbaarlijk.

 

Oscar Plusmans

 

Stilzwijgende steun

Oscar was al die tijd onze trouwste vriend gebleven. De mensen rondom ons, wisten vaak niet hoe ze ons konden benaderen. We waren vaak ook onvoorspelbaar. De ene dag konden en wilden we er voluit over praten, de andere dag ging het totaal niet en kreeg je er nog een kwade blik bovenop. Oscar voelde ons aan en was er gewoon. Lief en liefhebbend als we het nodig hadden, op de achtergrond tijdens een betere periode.

Luttele weken na het heugelijke nieuws van de zwangerschap, werd onze vreugde alweer de kop ingedrukt. De bloedwaarden stegen niet zoals ze zouden moeten, een slechte boodschap kondigde zich aan. Na nog wat onzekere dagen en weken, echo’s en bloednames, verloren we ons zo prille geluk. Onze grootste wens werd ons grootste verlies. En Oscar, die was er, steunde, troostte.

 

Alle omwegen

Er volgden nog enkele pogingen, eicelacceptatie hebben we niet meer overwogen, al zou dat bij ons ‘een hogere reëlere slaagkans’ kunnen geweest zijn. We konden er ons niet mee verzoenen. Na alle terugbetaalde pogingen opgebruikt te hebben (de laatste nog een miskraam), moesten we ons neerleggen bij de realiteit. Er volgde een zwarte periode, wat betekende ons leven? Hoe moest het nu verder? Op 9 november 2016 spatte de droom uiteen in vele tranen.

Stilaan begon ik, met de lente in zicht, nieuwe hoop te krijgen. Onze Grote Droom mocht dan niet zijn uitgekomen, ik zou niet stoppen met dromen. Ik ben beginnen cursussen volgen, omdat ‘schrijven’ een grote bron van vreugde was en is, een echte energiegever. Ik mocht meewerken aan het boek ‘Kinderwens’ met omwegen’ van De Verdwaalde Ooievaar. Het deed me deugd om dankzij mijn krachtgever, het schrijven, misschien ook andere mensen kracht te geven.

Beetje bij beetje voelde ik me beter. Ik gaf mijn leven een nieuwe richting, en Oscar, ook hij werd terug rustiger. Ik begon mijn weg te vinden.

 

Afscheid van ons kindje

In maart dit jaar is Oscar gestorven. Hij zou bijna 16 worden. Mijn steun, mijn toeverlaat, mijn soulmate, mijn allerbeste vriendje, ons gezinslid, ons ‘kindje’. Het verdriet was immens. Ik ben zeker dat in dat verdriet, ook nog veel kinderwensverdriet mee naar buiten is gekomen.

En terug, na dit grote en grootse verdriet, vond ik mezelf terug in alle teksten die ik over hem al geschreven had. Ik wist heel snel dat ik een eerbetoon aan Oscar wilde maken, en ging op zoek in mijn verzamelde teksten.

Op 9 november 2018, exact 2 jaar na het verdict dat wij nooit een mensenkindje op de wereld zouden zetten, stelde ik mijn eigen boek voor: Oscar Plusmans. Het voelde als een creatie, mijn papieren kindje, waar mijn hart en ziel in ligt.

 

Mijn kinderwens kwam er niet. Mijn andere levensdroom, een eigen boek, kwam er wel. Ben ik nog verdrietig om de kinderwens? Natuurlijk wel. Overheerst het mijn hele zijn nog? Neen, niet meer. Ik kan terug onbekommerd gelukkig zijn. En trots, trots op wat ik heb verwezenlijkt. Oscar voelde me altijd zo aan. En ik, ik voel dankbaarheid. Natuurlijk dat.

 

 

Mijn oprechte dank aan Els Van Belleghem voor deze mooie gastblog!

Meer weten over Els en haar Oscar Plusmans?

Kijk dan op https://www.verzinsels.be/oscar-plusmans of op haar Facebookpagina ‘Oscar Plusmans’.

 

 

 

 

 

 

Vraag hier je gratis kennismakingsgesprek aan.

 

 

Deel dit bericht:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde Berichten

GASTBLOG – De lange reis naar 2 wondertjes!
Ik ben Keely, 44 jaar. Ik ben alleenstaande mama van Tammin (6 jaar) en Sita (5 jaar). Het duurde ruim...
Lees meer...
GASTBLOG – Springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.
Ik ben Els en ik heb dromen. Zo zou ik heel graag schrijfster worden en daar werk ik ook actief...
Lees meer...