GASTBLOG- Hoe dik is de lijn tussen verdriet en geluk?



GASTBLOG- Hoe dik is de lijn tussen verdriet en geluk?

Ik ben Sharon, 34 jaar en al 5 jaar heel gelukkig samen met mijn vriend. Samen hebben we één grote wens: een kindje van ons samen. Maar PCOS, de ziekte van Hashimoto en een lichte baarmoederafwijking maken dat moeilijk. We hebben moeilijke behandelingen nodig gehad om zwanger te raken en nu dat eindelijk lukt , hebben we moeite om zwanger te blijven. Intussen hebben we 3 vroege miskramen achter de rug en ben ik voor de 4de keer pril zwanger.

Ik houd mijn eigen blog Gebroken dromen bij om mijn verhaal kwijt te kunnen en anderen te helpen om steun te vinden.

 

gastblog

 

Opnieuw zwanger worden en blijven na een zwaar parcours van herhaalde miskramen en vruchtbaarheidsbehandelingen doe je niet zomaar even tussendoor.

Het is een moeilijk en traag proces waarin je opnieuw moet leren om vertrouwen te krijgen in je lichaam. Je lichaam dat je zo vaak in de steek heeft gelaten en je zoveel verdriet en pijn heeft bezorgd.

Drie jaar duurde onze lijdensweg en hij duurt nog steeds een beetje voort, ook al ben ik nu wel zwanger. Het is nog steeds geen roze wolk waar ik op vertoef. Eerder een grijze wolk vol angst, onzekerheid en een totaal gebrek aan vertrouwen in mezelf en mijn lichaam. Waar met elke nieuwe, goede echo wel een beetje meer wit in diezelfde wolk komt piepen. Omdat je met elke echo die deze keer wel goed gaat je opnieuw een tikkeltje vertrouwen terug krijgt. Maar het gaat langzaam.

Te langzaam, maar er is geen andere weg.

Drie jaar lang kreeg ik opdoffer na opdoffer te verwerken. Medicijnen die hun werk niet deden zoals het hoorde. Echo na echo, waarna ik me soms voelde alsof iedereen intussen al mijn intieme delen had gezien. Bloedname na bloedname, waarbij het voelde alsof er binnenkort geen bloed meer door mijn aderen zou vloeien. Spuit na spuit, jaren aan een stuk en na een tijdje zodanig bij je leven horend dat je je niet eens meer kan voorstellen hoe het leven zonder de dagelijkse spuitjes was. Onderzoek na onderzoek, soms gepaard gaande met de ergste pijnen en het gevoel dat je het nooit zou overleven, wat je dan uiteindelijk gelukkig wel deed. Dat kleine bureautje niet meer durven binnenstappen, omdat je wist dat er waarschijnlijk toch weer slecht nieuws zou volgen. Hoe je je daar met elke opdoffer extra bij steeds meer begint op voor te bereiden. Tot je op een punt komt dat je niet eens meer gelooft dat er misschien gewoon eens goed nieuws zal volgen. Dat je die optie volledig uit je hoofd hebt buitengesloten om jezelf te beschermen tegen nog meer verdriet en nog meer pijn.

 

gastblog

 

Zwanger raken en het opnieuw verliezen. Drie keer opnieuw. Telkens rauw verdriet en pijn. Altijd maar opnieuw. Tot je emotioneel volledig uitgeput bent en al helemaal niet meer durft geloven dat het verdriet ooit opnieuw zou kunnen stoppen. Je hart is emotioneel intussen zo beschadigd en je lichaam fysiek, dat je op bent en nergens nog in gelooft. Je laat het allemaal maar wat op je af komen zonder dat je nog iets lijkt te voelen, want je weet dat het de enige weg is naar dat fel verlangde kleintje.

En dan op een dag lijkt het alsof de zon toch zal schijnen. Dat al de moeite en energie die de afgelopen drie jaar je hebben gekost dan toch zal lonen. Je denkt altijd dat je direct op een roze wolk zal zitten. En toch is dat niet zo.

 

gastblog

 

Bij elke proficiat krimpt mijn lichaam nog in elkaar. Doe ik zonder het goed te beseffen afwerende gebaren met mijn handen. Want dit wil ik nog niet horen. Nu nog niet. Je wil het lot nog niet tarten. Naar elke echo ga je met een daverend lijf en een geest vol angst. Je huilt al terwijl je op de echo stoel zit te wachten op de echo, want je hebt intussen geleerd dat slecht nieuws op elk moment kan volgen. Dat het opnieuw mis kan gaan. Dat die vreselijke woorden dat het fout is, opnieuw over de lippen van de arts kunnen rollen. Je huilt nadien omdat het toch goed is en je het gewoonweg nog niet kan geloven. Dat je je op alle scenario’s had voorbereid, maar niet op goed nieuws.

Je krijgt rillingen als het ziekenhuis je het befaamde mama- boekje geeft, want ook dit is te snel. Want wat als het toch nog fout gaat, wat als je dan daarna met dat verdomde ding zit opgescheept thuis en het alleen nog verdriet en pijn zal bezorgen elke keer je het zal zien. Je krijgt rillingen als ze afspraken maken tot aan je bevalling, want je durft nog altijd niet hopen dat je die bevalling zal halen. Je krijgt rillingen als je het bureau van de nieuwe gynaecoloog binnen stapt en het vol ziet liggen met vrolijke zwangerschapsboekjes.

Je leeft van echo naar echo. Je probeert de trage dagen zo goed als mogelijk door te komen. Je piekert constant en vraagt je zo goed als constant af of je kindje nog wel leeft. Als je helemaal niks voelt, denk je direct dat het opnieuw voorbij zal zijn. Je durft nog niet dromen, je durft niet verder kijken dan de eerstvolgende echo. Want je weet niet eens zeker of je die echo wel zal halen. Je gaat met de daver naar elk toiletbezoek, bang voor bloed. Elk kwaaltje doet je piekeren, net zoals het niet voelen dat doet. En zo gaat met maar door en door. Elke dag opnieuw. Tot je eindelijk weer een echo haalt en dus ook weer een nieuwe mijlpaal.

Het vertrouwen groeit, maar het gaat traag. Zorgeloosheid bestaat niet meer. En dat is een gevoel dat ook nooit nog zal kunnen keren. Daarvoor maakte je jarenlang te veel intens verdriet door. En toch blijf je vechten en blijf je geloven dat de zon opnieuw zal schijnen. Dat de grijze wolk weer wit mag worden en er zich een prachtige regenboog boven zal vormen. Dat je intense verdriet vervangen zal worden door intens geluk. Dat een bundeltje van pure liefde ooit in je armen zal mogen liggen.

Zolang je maar gelooft en blijft geloven.

 

Super bedankt voor je mooie gastblog Sharon!  Ik wens jou van harte een knalroze wolk toe. En een prachtig bundeltje liefde.

 

Vraag hier je gratis kennismakingsgesprek aan.

 

 

Deel dit bericht:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde Berichten

GASTBLOG – Mijn kinderwens, mijn levensdroom. Natuurlijk.
Ik ben Els, 42 jaar. Een tweetal jaar geleden eindigde ons fertiliteitstraject. Een kindje is er in ons gezin jammer...
Lees meer...
GASTBLOG – De lange reis naar 2 wondertjes!
Ik ben Keely, 44 jaar. Ik ben alleenstaande mama van Tammin (6 jaar) en Sita (5 jaar). Het duurde ruim...
Lees meer...
GASTBLOG: De weg naar een wonder in 5 gedichten….
Ik ben Ellen, ik hou van creatief bezig zijn met mijn naaimachine, gedichten schrijven en salsa dansen. Ik heb een...
Lees meer...
GASTBLOG – Springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.
Ik ben Els en ik heb dromen. Zo zou ik heel graag schrijfster worden en daar werk ik ook actief...
Lees meer...