Welke 1ste stap neem je om emotioneel sterker te staan na een miskraam?



Welke 1ste stap neem je om emotioneel sterker te staan na een miskraam?

Tijdens een fertiliteitstraject een miskraam/ zwangerschapsverlies meemaken, kan als een gigantische druppel zijn. Die een al overvolle emmer doet overlopen. Hoe lang je zwanger was, doet niet echt terzake. Wat hier telt, is hoe hard je verlangde naar dit kindje.

En dan? Hoogstwaarschijnlijk voel je de behoefte om echt verdrietig te zijn om dit ongeboren kindje dat je verloor. Om je emoties er te laten zijn. Maar tegelijkertijd wil je vérder. Vérder in je strijd om het kindje, waar je al zo lang naar verlangt. Heel dubbel kan dat zijn. De vraag is dan: hoe kom je terug emotioneel sterker te staan, zonder daarbij je rouwproces te miskennen? Ik vertel je in dit artikel over een 1ste heel belangrijke stap in dit verhaal…

Een PLEK??

“Je moet het een plekje geven.” Je hebt dit misschien ook al te horen gekregen als  je ooit je kindje verloor na een miskraam. Hoe voelde dat voor jou als mensen dat zeiden? Mogelijk had je het gevoel dat men je verdriet dan minimaliseerde. Misschien klonk het voor jou als iets dat men zomaar even zei. Om toch maar iéts te zeggen, weet je wel.

Ik herinner mij dat ik ook niet zo heel blij en enthousiast werd van die uitspraak, toen ik twee keer een kindje verloor bij mijn zwangerschappen. “Ja hoor, ik geef het gewoon even een ‘plékjé’. Lekker makkelijk. Zaak opgelost.”, dacht ik dan cynisch.

Dus hier ben ik dan, in mijn rol als mentor. En ik durf het haast niet te zeggen, maar: in jouw rouwproces na jouw miskraam is het zooooo belangrijk dat dit kindje PLEK krijgt. En nee, dit is niet zomaar een doekje voor het bloeden. Er zit wel degelijk een betékenis achter. Een cruciale betekenis. Lees vooral verder dus.

Een PLEK !!

De familie waartoe ieder van ons behoort, kunnen we beschouwen als een systeem. Het is een systeem, een groter geheel, dat zich over verschillende generaties uitstrekt. En de verschillende onderdelen van het systeem zijn nauw met elkaar verbonden. Soms willens, nillens, Maar onweerlegbaar voor altijd met elkaar verbonden.

Zodra je je als wensouder bewust bent van de komst van je kindje- hoe pril ook- behoort ook dit kindje tot dat groter geheel. Tot dan familiesysteem. Zoals élk familielid deel uitmaakt van het familiesysteem. Elk van die familieleden heeft het recht om erbij te horen, recht op een plek. Elk van de schakels verdient erkenning. Zowel levend, als niet meer levend. Niemand kan zomaar verdwijnen uit een systeem. Als iemand genegeerd, weggeduwd, doodgezwegen,… wordt, veroorzaakt dat onrust. Want dan klopt het systeem niet meer. Dan gaan andere onderdelen van het systeem daar spanning van ondervinden en er vroeg of laat last van dragen.

Om te voorkomen dat ik wat wollig of zweverig overkom (wat totaal mijn stijl niet is), ga ik er een beeld op plakken om het bevattelijker te maken. Vergelijk je familiesysteem met het volgende beeld. Denk aan een groep mensen die allemaal met elkaar verbonden zijn via koorden, die ze in lusjes rond hun polsen dragen. Zie je het voor je? Ze vormen een netwerk, een groot web, met een wirwar van touwen. Sommige mensen zullen eerder aan de buitenkant van het grote web staan. Anderen zullen helemaal in het midden staan. Maar allemaal horen ze erbij. Allemaal zijn ze verbonden. En allemaal hebben ze impact op mekaar. Bij elke beweging die ze maken. Of ze dat nou willen of niet. Ze kunnen niet zomaar eventjes helemaal wég uit dit systeem. Dat gaat gewoon niet. Het systeem kan ook niet zomaar eventjes iemand ‘ongestraft’ aan de ‘zijlijn’ zetten. Want stel je die beweging maar eens voor. Het zou grote onrust en chaos in het web veroorzaken. Er zouden mensen in het web zijn die grote spanning op hun koorden, en bijgevolg hun polsen, zouden voelen bij zo’n extreme beweging. Anderen zouden misschien in een verwrongen, verstrikte positie komen te staan. Met hun armen en hun benen in de knoop als het ware. Kan je je het voorstellen wat een spanning dat zou allemaal zou veroorzaken in het web? Vooral op de mensen die dicht bij staan. Maar mogelijk ook op mensen die al iets verder staan. Een familiesysteem draagt veel voor mekaar, maar voelt ook veel van mekaar.

Jouw ongeboren kindje dat stierf bij een zwangerschapsverlies, hoe pril ook, kan ook niet zomaar verdwijnen uit het familiesysteem. Jouw kindje kan ook niet zomaar effe aan de kant gezet worden, genegeerd worden. Alleszins niet zonder dat dat spanning en onrust veroorzaakt in de nabije en iets ruimere omgeving. Als jouw ongeboren kindje doodgezwegen wordt, veroorzaakt dat spanning op jou en jouw eventuele partner. Maar ook op jouw andere kindjes. Je kindjes die er al waren. Of je kindjes die nog zullen volgen. En mogelijk ook iets verder op in het systeem, in een vorige of misschien wel volgende generatie.

 

miskraam systemisch

 

De JUISTE plek!

Ok, dus elke schakel in het web heeft een plek. So far, so good. Maar er is meer. Elke schakel moet ook de juiste plek krijgen. In jouw familiesysteem heeft iedereen van nature een bepaalde rangorde. Zo is en blijft het oudste kind altijd het oudste kind, het behoudt altijd die rangorde in het systeem. Want het verdwijnt nooit uit het systeem. Het tweede kind is ook effectief het tweede kind enz. Op die manier is er rust. Structuur. Veiligheid.

Als die rangorde verstoord wordt, wordt ook de structuur verstoord. Het oudste kindje dat in de zwangerschap stierf en nooit ten volle als het oudste kind is erkend…ook dan klopt het systeem niet meer. Met als gevolg: spanning, onrust. Denk aan het web, met de koorden. Het kindje dat volgt, en dat onbewust altijd als het oudste door het leven gaat, is mogelijks diegene die daar onbewust de spanning zal van ondervinden.

Moraal van het verhaal

Als je onvoldoende rouwt om je ongeboren kindje en niet de plek erkent die het inneemt in je familie, dan veroorzaakt dat spanning voor jou en je eventuele partner. Spanning die blijvend kan nazinderen. Het plaatje klopt immers niet. Voel je de koord al in je polsen snijden?

Maar het kan ook impact hebben op je omgeving. Ook jouw andere kindjes, ouder of jonger, of zelfs andere generaties kunnen die spanning onbewust voelen. Je kan onbewust een last laden op de schouders van je andere kindjes door een ongeboren kindje te verzwijgen. Je zal hen niet ontlasten door het van hen weg te houden, in tegendeel zelfs. In dat verband wil ik je dit Creools spreekwoord niet onthouden: “Als je een steen op de weg laat liggen, kunnen je kinderen er over struikelen.”

Jouw ongeboren kindje verdwijnt dus niet zomaar. Niks verdwijnt zomaar. Ook niet het verdriet rond dit kindje.Het kan wel transformeren: door op de juiste manier te werken rond dit verdriet, kan er kracht uit voortkomen. Kracht die jij onder meer kan gebruiken in je eventuele verdere traject naar een kindje.

Het is belangrijk voor jou dat je jouw kindje een plekje geeft bij jou en je gezin. Om weer rust te kunnen vinden. Om het leven weer lichter te voelen. Het plaatje weer te doen kloppen. En om vanuit die rust weer nieuwe stappen te zetten!! En het is ook belangrijk voor jouw overige familie, in zijn verschillende laagjes en generaties.

(bronnen: ‘Vonken van verlangen- systemisch werken’ (Wibe Veenbaas) – ‘De Fontein’-vind je plek’ (Els Van Steijn) -‘Het drama in de moederschoot’  (Austermann) – ‘Cursusboek Vrouwen met een miskraam goed begeleiden in je coachpraktijk’ (Miriam Van Kreij))

 

In mijn individuele miskraambegeleidingstraject “in 3 stappen weer naar meer rust en vertrouwen”  starten we altijd met deze 1ste belangrijke stap: ‘plek geven aan jouw ongeboren kindje(s)’. Het is een 1ste belangrijke voorwaarde om terug vooruit te komen in je leven en je kinderwens, om weer ruimte te maken voor een eventuele vruchtbaarheidsbehandeling en zwangerschap of voor andere opties.

Vanaf 1 september ga ik van start met dit unieke 1-1 begeleidingstraject. En daar ben ik best fier op! Temeer omdat ik vanuit mijn eigen ervaringen besef wat een grote behoefte er op dit vlak bestaat.

Het begeleidingstraject is geïnspireerd op het bewezen begeleidingsprogramma dat al jaren bestaat bestaat bij Miskraambegeleiding.nl en dat al veel (wens-)ouders weer vooruit heeft gebracht.

Vraag zeker een vrijblijvend kennismakingsgesprek als je voelt dat dit iets voor jou is. Daarin zoomen we verder in op jouw verlies enerzijds, jouw toekomst anderzijds en hoe ik je in dit spannningsveld kan ondersteunen.

Vond je dit artikel interessant en wil je meer van dat? Meld je dan gerust aan en je krijgt er elke 2 weken één in je mailbox, onafhankelijk van die onvoorspelbare social media-algoritmes.

 

Vraag hier je gratis kennismakingsgesprek aan.

 

Meld je hier aan en krijg 2-wekelijks mijn artikels in je mailbox.

 

 

 

 

 

 

 

 

Deel dit bericht:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde Berichten

GASTBLOG – De achtbaan van vruchtbaarheidsbehandelingen (part 1)
Ik ben Charlotte, net 34 jaar geworden. Samen met mijn vriend Anton, net 30 geworden, hebben wij al enkele jaren...
Lees meer...
GASTBLOG: De weg naar een wonder in 5 gedichten….
Ik ben Ellen, ik hou van creatief bezig zijn met mijn naaimachine, gedichten schrijven en salsa dansen. Ik heb een...
Lees meer...
Waterkinderen: de kracht van rituelen bij zwangerschapsverlies!
Het kan werkelijk niemand onberoerd laten!  Dit weekend, nu zondag 9 december, is het  "World Wide Candle Lightening" of "Wereldlichtjesdag"....
Lees meer...